Po pierwsze: teksty Smokonia są przeznaczone dla bardzo początkujących graczy. Ich specyficzny humor może rozbawić i tych bardziej doświadczonych, ale nie oni (czyli nie Pani/Pan) są ich właściwym odbiorcą. Serdecznie zapraszam do działu Planszuffka – tam publikujemy recenzje cięższych tytułów, dłuższe, dużo bardziej analityczne.

Po drugie: z uwagi na powyższe, muszę niestety zgłosić sprzeciw wobec sposobu skrytykowania powyższego artykułu. Smokoń jest osobnikiem, który właśnie trafił na „tajny schowek z zabawkami”. Proszę przypomnieć sobie odczucia związane z poznawaniem pierwszych nowoczesnych gier planszowych – od czego z pewnością w Pani/Pańskim życiu minęło już kilka lat. Podkreślę raz jeszcze: powyższy tekst przeznaczony jest dla graczy naprawdę początkujących.

Po trzecie: nie odbieram nikomu prawa do krytykowania naszych tekstów, ale jednak jestem zdania, że w powyższej notce absolutnie nie brakuje „krótkiego filmiku, na którym czyjaś ręka trzyma figurkę smoka”. Odrobina poczucia humoru nie oznacza od razu, że prezentująca je osoba stacza się po jakiejś równi pochyłej. Odpowiadając zatem na Pani/Pańskie pytanie: autorzy serwisu (a nie bloga) chcą iść w wiele stron (bo forma serwisu bazuje na różnorodności) – między innymi i w tę, która stoi frontem do graczy początkujących.

Po czwarte (i ostatnie): upraszam o niemylenie pojęć. Poziom merytoryczny powyższego tekstu daleki jest od niskiego (jeśli ma Pani/Pan inne zdanie, zapraszam do podania przykładów błędów merytorycznych lub nieścisłości). Jeśli pójść Pani/Pańskim tokiem rozumowania, to niski poziom merytoryczny prezentują też elementarze pierwszoklasistów, bo zamiast analizować wpływ „Boskiej Komedii” na postrzeganie człowieka jako jednostki w dążącej ku renesansowi Europie, uczą jak pisać literki i twierdzą, że Ala ma kota. Rozumiem, że poszukującego bardziej wciągającej lektury elementarz nie usatysfakcjonuje – absurdem jest jednak (po zobaczeniu okładki) oczekiwać, że znajdzie się w nim cokolwiek ponad to, co owa okładka zapowiada.

p.s. Moje uwagi nie mają charakteru wycieczki osobistej. Są li tylko oceną wrażeń jakie pozostawił po sobie powyższy tekst. Wynika to z pewnej dozy rozczarowania, co do niskiego poziomu merytorycznego zawartych w nim treści.